Gedachten op automatische piloot
Soms voelt een dag alsof het mij gewoon overkomt. ’S ochtends opstaan, mijn vaste dingen doen, naar werk gaan en dan voordat ik het weet is het alweer avond. De dag is voorbij, maar ik heb hem niet echt bewust meegemaakt.
En ergens tussendoor zijn er honderden gedachten door mijn hoofd gegaan. Zonder dat ik er één bewust heb gekozen.
Het zijn vaak dezelfde gedachten. Dezelfde zorgen, dezelfde aannames, dezelfde kleine irritaties. Alsof mijn hoofd op automatische piloot draait en ik er zonder nadenken in meega.
Ik weet dat ik mijn gedachten kan sturen. Want als ik nu besluit om aan een paarse auto te denken, zie ik hem meteen voor me. Als ik mezelf voorstel op een wit strand, met mijn voeten in het zand en de zon op mijn gezicht, dan lukt dat ook. Dat betekent dus dat ik invloed heb op mijn gedachten. Misschien niet op alles wat automatisch binnenkomt, maar wel op welke ik aandacht geef.
In de winter lijken de gedachten donkerder dan in de zomer. Als de wekker gaat, denk ik meteen: pff, zo vroeg. Onder de douche: brrr, wat is die badkamer koud. En wanneer ik even later met de hond buiten loop in de regen, denk ik: ik haat dit weer, wanneer is het weer zomer?
Zouden deze gedachten mij dienen, bijdragen aan mijn geluk?
Daar lijkt het niet op, waarom geef ik die vroege wekker zoveel aandacht, terwijl ik ook zou kunnen denken dat ik weer een dag mag beleven met mijn prachtige vrouw en zoon? Waarom focus ik op de kou van de badkamer en niet op het warme water dat uit de douche stroomt? Waarom laat ik tien minuten regen mijn hele ochtend bepalen, terwijl ik de rest van de dag warm en droog zit?
Het is tot mij doorgedrongen dat je bijna voor iedere negatieve gedachte ook wel een positieve kunt verzinnen. Degene waar ik aandacht aan geef bepaald hoe ik mij voel.
Het idee is simpel, de uitvoering verre van.