Inmiddels zijn we ruim twee jaar bezig met Friendlr. Wat begon als een globaal, bijna wat naïef idee – “wat als we iets kunnen bouwen dat echte verbinding terugbrengt?” – is langzaam uitgegroeid tot iets heel concreets. Eerst alleen een ondernemingsplan. Sparren met partijen die eigenlijk als ‘concurrenten’ gezien zouden kunnen worden. Meetings met potentiële investeerders. Gesprekken met app-ontwikkelaars. Whiteboards vol schema’s. Notities. Twijfels. Nieuwe versies. Weer aanpassen. Weer finetunen. Weer terug naar de tekentafel.
En dat laatste hebben we vaak gedaan.
Keer op keer dachten we: nu klopt het. En keer op keer ontdekten we dat het toch nog scherper kon. Eerlijker. Beter doordacht. Dichter bij de kern. Sommigen zouden dat tegenslagen noemen, maar zo zagen wij dit eigenlijk zelden.
Natuurlijk waren er momenten van frustratie. Momenten waarop je na een gesprek naar huis rijdt en denkt: zijn we nou weer terug bij af? Maar ergens voelde het nooit als falen. Het voelde als bouwen. Als slijpen. Als iets wat simpelweg tijd nodig heeft als je het goed wilt doen.
Wat misschien opvallend is: we bleven doorgaan zonder concreet resultaat. Zonder zichtbare bevestiging dat wat we deden ‘waarde’ had. Twee jaar lang werk je aan iets wat nog niet bestaat. Je investeert tijd, energie, soms geld, maar vooral geloof. En nu – twee jaar later – zijn we bijna bij een beta-versie van de app. Hij werkt. Hij leeft. Nu testen en finetunen we het, en straks gaat hij live.
Maar heel eerlijk? Het echte moeilijke moet dan pas beginnen.
Het naar buiten brengen. Mensen zover krijgen dat ze het willen proberen. Vertrouwen winnen. Kritiek ontvangen. Blijven verbeteren.
Onze droom lijkt ineens om de hoek te liggen!
Maar toch speelt er ook iets heel onverwachts…
We voelen… nog niet wat we dachten dat we zouden voelen
Twee jaar geleden hadden we een beeld. We dachten: als het moment bijna daar is – als de app bijna live kan – dan voelen we pure euforie. Adrenaline en onoverwinnelijkheid! Dat we niet te stoppen zijn. Dat alles samenkomt.
Maar nu we hier staan?
We voelen… eigenlijk niet zoveel. Geen vuurwerk. Geen overweldigende trots. Geen explosie van enthousiasme. Gewoon… rust. En misschien zelfs een beetje leegte. En dat verraste ons. Want ergens verwacht je dat zo’n moment groots voelt. Dat het voelt als een overwinning. Alsof je een bergtop bereikt en het uitzicht je omver blaast. Maar wat als je boven staat en denkt: oh. Is dit het? Dat voelt bijna ondankbaar om te zeggen. Alsof je niet genoeg waardeert wat je hebt bereikt. Alsof je iets verkeerd doet. Maar we willen hier eerlijk over zijn. Dit is hoe het nu voelt.
Misschien zit de magie niet in het eindpunt, maar in het proces. Wat we ons beginnen te realiseren, is dat de afgelopen twee jaar zélf misschien al de reis waren waar de voldoening zat. Het bouwen. Het samen sparren. Het twijfelen en toch doorgaan. Het gevoel dat je iets probeert te creëren dat groter is dan jezelf. Het zelf als persoon óók groeien door de ideeën die je erdoor opdoet.
Het bereiken van een doel voelt vaak veel normaler dan je denkt. Je wordt niet automatisch een andere versie van jezelf. Je wordt niet ineens overspoeld door betekenis. Soms voelt het gewoon als de volgende stap.
En misschien is dat oké.
We geloven nog altijd in Friendlr.
We schrijven dit niet omdat we twijfelen aan Friendlr.
We geloven nog steeds in wat we bouwen. Zelfs meer dan ooit, omdat het nu concreet wordt. Omdat het straks echt getest gaat worden in de wereld. We schrijven dit omdat we transparant willen zijn, omdat we denken dat meer mensen dit herkennen. Dat je een idee hebt, een doel of een droom en dat je jarenlang toewerkt naar dat ene punt waarvan je denkt dat het alles zal veranderen.
En dan ben je daar en dan voelt het… anders.
Minder groots. Minder intens. Minder vervullend dan je had gehoopt.
En dan sluipt er soms een gedachte binnen:
Had ik hier niet meer bij moeten voelen? Is er iets mis met mij?
Nee. Dat is niet het geval, zijn wij achter gekomen.
Je mag objectief trots zijn op wat je hebt bereikt, ook als je emotioneel niet overspoeld wordt. Je mag erkennen dat iets groot is, terwijl het van binnen stil blijft. En je mag zelfs zeggen: “Dit is niet precies wat ik ervan had gehoopt.” Zonder dat dat betekent dat het niet waardevol is.
Echte verbinding begint bij eerlijkheid
Misschien past dit juist perfect bij waar Friendlr voor staat. Echte verbinding vraagt om eerlijkheid. Om het durven uitspreken van wat er écht in je omgaat, ook als dat niet het perfecte plaatje is. We zouden kunnen doen alsof we nu alleen maar trots en hype voelen. Alsof alles fantastisch is en we niet kunnen wachten om de wereld te veroveren. Maar dat zou niet kloppen.
Wat klopt is dit:
- We zijn dankbaar.
- We zijn vastberaden.
- We zijn nieuwsgierig naar wat er gaat gebeuren.
En we voelen ook een soort nuchterheid die we niet hadden verwacht.
Misschien is het verschil tussen fantasie en realiteit dat realiteit minder schreeuwt, maar dieper gaat.
En nu? Nu gaan we door.