Misschien vraag ik te veel van mezelf
Ben ik te streng voor mezelf?
Vraag ik te veel van mezelf?
Doe ik wel alles wat ik kan?
Wil je dit wel zo graag?
Het zijn vragen die ik me niet één keer stel, maar steeds terugkeren. Vaak aan het eind van de dag, na een lange werkdag, wanneer er weinig energie over is. Ook de winter lijkt hier een grote rol in te spelen, het lijkt in de zomer echt een stuk makkelijk te zijn.
Al van kleins af aan ben ik een dromer. Iemand die gelooft dat alles mogelijk is. En eerlijk gezegd weet ik niet goed hoe ik dat ooit níet had moeten geloven. Overal om ons heen zijn mensen die het ‘onmogelijke’ hebben gedaan. Licht uitvinden. Geluid door de lucht sturen naar de andere kant van de wereld. Internet. Vliegen. Naar de maan.
Hoe kan ik dan denken dat mijn droom te groot is?
Het dromen — en vooral het realiseren van die droom — leeft nog steeds diep in mij. De voldoening die ik zoek zit vooralsnog niet in kleine stapjes, maar in het gevoel: Zie je, je bent niet gek! Dit is gelukt. Jij hebt een bijdrage geleverd die echt waardevol is. Tegelijk merk ik dat juist dát zorgt voor innerlijke strijd. Ik kijk snel naar wat beter kan. Wat sneller had gemoeten. Wat verder had moeten zijn dan het nu is.
En dan komt die bekende stem.
Je had vandaag meer kunnen doen.
Je had er meer uit kunnen halen.
Als je elke dag 100% gaf, was je al veel verder geweest.
Je hebt eigenlijk niks gedaan… wil je dit wel écht?
Het lastige is: ik wéét dat het ook anders kan. Dat er een andere manier van kijken bestaat. Als ik die zinnen zou moeten benoemen zou ik zeggen:
Je bent weer één stap dichter bij je doel.
Je gaf vandaag 40%, maar dat was alles wat je had — dus gaf je eigenlijk 100%.
Zolang je vooruitgaat, kom je er.
Rust nemen is geen falen. Morgen kijk je hier anders naar.
Ik zou zo graag willen dat dit mijn eerste gedachte is.
Te vaak betrap ik mezelf erop dat ik onbewust streng ben voor mezelf. Niet eens expres. Het gebeurt gewoon. Alsof dit de standaard is geworden. Ironisch genoeg werkt dit precies averechts. Door die strengheid raak ik juist minder gemotiveerd, stel ik dingen uit en lijk ik mij niet goed te kunnen concentreren op hetgeen dat ik echt wil. Hoe harder ik mezelf push, hoe minder makkelijk ik in beweging kom.
Soms vraag ik me af of ik hier echt de enige in ben.
Of er meer mensen rondlopen die te streng zijn voor zichzelf, terwijl ze eigenlijk gewoon proberen vooruit te komen.
Het voelt als een vicieuze cirkel. Eén die als het eenmaal begint zichzelf voedt en soms eindeloos lijkt tot het moment dat dat niet meer zo is.
Misschien is dat al iets.
Dat ik me hier nu bewust van ben, want pas dan kan je er echt iets aan veranderen.
Hoe? Geen idee.
Maar ik heb er vertrouwen in dat ik er wel kom.